Przedłużenie rurociagu sprężonego powietrza o pasówkę o długości 3m.

SZCZEGÓŁOWY PLAN DZIAŁANIA

1. Oględziny miejsca pracy, miejsca zawieszenia rurociągu pod kątem możliwych zagrożeń ze strony stropu, ociosu (dokonujemy poprawek)
2. Przodowy kontroluje stężenie CH4 (pole metanowe)
3. Porządkujemy stanowisko pracy, przygotowujemy na miejsce materiały, narzędzia. Zakręcamy zasilanie w uzgodnieniu z innymi użytkownikami sieci lub dyspozytorem - jeżeli zamknięcie skutkuje odcięciem innych urządzeń. 
4. Rozładowujemy ciśnienie poprzez otwarcie zaworu na końcu rurociągu. Jeżeli do zaworu dopięty jest wąż należy go odłączyć. (koniecznie założyć gogle)
5. Po upewnieniu się o stanie bezciśnieniowym demontujemy zaślepkę, zawieszamy łańcuchy do obudowy dla podwieszenia przedłużanego odcinka (0,5 m od obu końców planowanego podwieszania pasówki koniecznie w goglach, możliwość zaprószenia oczu)
6. Podwieszamy przedłużany odcinek rurociągu na zabudowanych do obudowy lub do rozpór stabilizujących łańcuchach. 
7. Łączymy kołnierze rur trzema śrubami z zachowaniem luzu na włożenie uszczelki. 
8. Zakładamy centrycznie uszczelkę i podtrzymując ją dokręcamy śruby do lekkiego docisku. 
9. Uzupełniamy śruby do kompletu i dokręcamy równym momentem na całym obwodzie śruby naprzemianległe. 
10. Przedmuchujemy skręcony odcinek dla usunięcia możliwych zanieczyszczeń przez lekkie uchylenie zasuwy (koniecznie wycofanie osób postronnych z miejsca wylotu rury i założenie gogli)
11. Zabudowa zaślepki z zaworem odcinającym na końcu rurociągu w sposób identyczny jak przy łączeniu kołnierzy. 
12. Oddanie pod ciśnienie przedłużonego odcinka i kontrola szczelności połączenia. 
13. Uporządkowanie miejsca pracy, zwrot narzędzi.

Wymiana podkładu torowego

Instrukcja dla pracowników zatrudnionych przy konserwacji torów

Przed przystąpieniem do pracy pracownik powinien

1. Powiadomić poziomego dysponenta ruchu o miejscu, rodzaju i czasie rozpoczęcia wykonywanej pracy
2. Ocenić stan wyrobiska
3. Wyłączyć przewód jezdny łącznikiem sekcyjnym, zabrać dźwignie z łącznika i zawiesić tabliczkę z odpowiednią treścią. 
4. Zewrzeć przewód jezdny za pomocą uszyniaczy trakcyjnych w odległości max. 5m od miejsca wykonywanej pracy. 
5. Zamieścić czerwone lampy ostrzegawcze 20m od miejsca pracy. Jeżeli lampy nie są widoczne z odległości drogi hamowania umieścić je w odległości 80m. 
6. W odległości 10m od miejsca wykonywanej pracy należy wykonać tymczasowe zapory torowe. 
7. Przystąpić do wymiany starego podkładu

• odkopać stary podkład kolejowy (wykopać na tyle aby mieć potem miejsce na wyciągnięcie podkładu)
• rozkręcić śruby
• wyciągnąć stary podkład i w jego miejsce wstawić nowy
• przykręcić śruby
• dokonać podpicia podkładu i uzupełnić podsypkę do poziomu stopek szyn
• stanowisko po zakończeniu pracy należy uporządkować 
• powiadomić dysponenta poziomowego o zakończeniu prac

Przepisy dotyczące zagrożenia wyrzutów gazu i skał

Podstawowe pojęcia

• Gaz wolny jest to gaz wypełniający pory i szczeliny w pokładzie węgla i skałach otaczających 
• Gaz sorbowany jest to gaz związany z węglem fizycznie i chemicznie w procesie sorpcji (wiązania gazu z węglem) 
• Desorpcja jest to proces odwrotny do sorpcji, polegający na oddawaniu gazu związanego z węgla. 

Przyczyny wyrzutów gazów i skał: 

• wysoka gazonośność złoża
• wysokie naprężenie w złożu, spotęgowane eksploatacją górniczą 
• mała wytrzymałość węgla

Fontanny gazowe (fukacze)

• Źródłem fukaczy są zbiorniki gazu wolnego występujące w pokładzie węgla lub skałach otaczających pod dużym ciśnieniem. 
• Miejscem występowania takich zbiorników są strefy zaburzone tektonicznie. 
• Zainicjowanie gwałtownego wypływu gazu może być spowodowane: wierceniem otworu, robotami strzałowymi, urabianiem mechanicznym. 

Zagrożenia wyrzutami gazów i skał

• Wielkość wyrzutu określa się ilością wyrzuconych skał w tonach i ilością wydzielonych gazów w m3. 
• Intensywność wrzutu to ilość wyrzuconych mas skalnych i wydzielonych w czasie wyrzutu gazów w jednostce czasu (t/min, m3/min)
• 1958 Nowa Ruda 5000t i 750 000 m3 wyrzut trwał 8 minut 

• Ustala się dwie kategorie zagrożenia wyrzutami metanu i skał w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny:

1. skłonne do występowania wyrzutów metanu i skał
2. zagrożone wyrzutami metanu i skał

• Ustala się dwie kategorie zagrożenia wyrzutami gazów i skał w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny. 

Badania

• ciśnienia gazu w otworach o średnicy 42mm
• desorpcji gazów
• próbek gazów do analizy chemicznej 

Objawy wskazujące na zwiększenie zagrożenia wyrzutami gazów i skał to:

• zwiększone ilości zwiercin, wydmuchy zwiercin i gazów, zakleszczanie lub wypychanie wiertła w czasie wiercenia otworów
• odpryskiwanie węgla z ociosów i czoła przodka oraz trzaski w głębi calizny 
• zwiększone wydzielanie gazów po robotach strzałowych
• zwiększenie ilości urobku i jego rozrzucenie na większą odległość od przodka przy tej samej technologii wykonywania robót strzałowych
• zmniejszenie zwięzłości i zmiany struktury węgla w czasie prowadzenia wyrobiska

Zwalczanie zagrożenia wyrzutami

• odprężanie pokładów zagrożonych wyrzutami gazów i skał poprzez wybieranie sąsiedniego pokładu (najmniej zagrożonego wyrzutami) 
• wykonywanie otworów odprężających tzw. zwiercających
• strzelanie odprężające powodujące zniszczenie struktury węgla co pomaga jego odgazowaniu 

Prowadzenie robót górniczych w pokładach zagrożonych wyrzutami

• W pokładach zagrożonych wyrzutami eksploatacja powinna być prowadzona na czysto, bez pozostawiania resztek, które w przyszłości mogłyby stwarzać koncentrację ciśnień. 
• W pokładach I kategorii zagrożenia wyrzutami gazów i skał wolno stosować maszyny urabiające
• W pokładach II i III kategorii zagrożenia wyrzutami gazów i skał użycie maszyn urabiających jest dopuszczalne tylko w tych odcinkach ścian, w których ciśnienie dwutlenku węgla nie przekroczyło 0,3 at, ciśnienie metanu 0,8 at. 
• W pozostałych przypadkach wolno urabiać tylko przy użyciu materiałów wybuchowych. 

Pożary podziemne

Pożary egzogeniczne:

• roboty strzałowe
• tarcie taśmy przenośnika taśmowego o krążniki
• otwarty ogień - środki zapalcze
• spawanie (cięcie) upalanie
• przy urabianiu organami urabiającymi 
• prądy elektryczne
• wadliwe działanie instalacji tankowania (składy paliwa)

Pożary endogeniczne:

• samozapalenie węgla powstanie ognia bez zetknięcia się materiału palnego z płomieniem

Każdy zatrudniony w kopalni powinien nie dopuszczać do powstania pożaru. Po zauważeniu pożaru powinien zaalarmować pracowników zatrudnionych w rejonie pożaru, dyspozytora ruchu zakładu górniczego. Przystąpić do akcji ratowniczo-gaśniczej. 

Zasady rozprowadzania powietrza w kopalni

Tamy izolacyjne - służą one do odcięcia wyrobisk wentylacyjnych, nieczynnych a więc starych zrobów lub czasowo zatrzymanych wyrobisk górniczych, od wyrobisk czynnych.

Tamy oddzielające - przeznaczone do odprowadzenia prądów powietrza świeżego od prądów powietrza zużytego. Mogą być one wykonane jako tamy pełne lub z drzwiami. Tamy oddzielające pełne wykonuje się  podobnie jak tamy izolacyjne z tą różnicą, ze nie posiadają rurek do pobierania próbek powietrza. Drzwi mają zamykać się samoczynnie.

Tamy bezpieczeństwa - do ochrony wyrobisk przed zadymieniem oraz do tłumienia pożaru przez odcięcie dopływu powietrza do ognia. W niektórych wypadkach mogą pełnić funkcję tam oddzielających.

Mosty wentylacyjne - oddzielają od siebie różne prądy powietrza w miejscach ich przecinania się na skrzyżowaniach wyrobisk, którymi płyną prądy powietrza świeżego i zużytego.

Rozprowadzanie powietrza w systemach eksploatacyjnych analizuje się z punktu widzenia zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego i metanowego. Bezpieczeństwo to związane jest z przepływem powietrza przez zroby.